انديشه كنان غرق در اين پندارم

این شعر زیبا اثر حمید مصدق هست که در خرداد سال ۱۳۴۳ سروده شده. چندیدن سال بعد فروغ فرخزاد

 

در جواب این شعر شعر دیگری سرود که اون هم واقعا زیباست. جواب فروغ فرخزاد در ادامه ی مطلب.

 

تو به من خنديدي و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد

غضب آلود به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتي و هنوز،
سالهاست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم

و من انديشه كنان غرق در اين پندارم
كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت

 

 

 

منبع : gdfyg dot blogfa dot com

نهنگ با بچه ی خویش

نهنگی بچه ی خود را چه خوش گفت                به دین ما حرام آمد کرانه

به موج آویز و از ساحل بپرهیز                           همه دریاست ما را آشیانه

 

تو در دریا نئی او در بر توست                            به طوفان درفتادن جوهر توست

چو یک دم از طلاطم ها بیاسود                         همین دریای تو غارتگر توست

رفتن دلیل نبودن . . .

رفتن دلیل نبودن نیست

در آسمان تو پرواز می کنم
عصری غمگین و غروبی غمگین تر در پیش
من بیزار از خود و از کرده ی خویش
دل نامهربانم را به دوش می کشم
تا آن سوی مرزهای انزوا پنهانش کنم

در اوج نیزارهای پشیمانی
قبرهای سیاه و سرگردان
که با من از یک طایفه اند سلام میگویم
تو باور نکن اما من عاشقم
رفتن دلیل نبودن نیست
در غروب اسمان تو شاید

در شب خویشتن چگونه بی تو گم شوم
تو را تا فردا تا سپیده خواهم برد
و با یاد تو و با عشق تو خواهم مرد
تو باور نکن اما من عاشقم...

چشم من روشن

       

    آخر ای دوست نخواهی پرسید                                     که دل از دوری رویت چه کشید؟

    سوخت در آتش و خاکستر شد                                     وعده های تو به دادش نرسید.

    داغ ماتم شد و بر سینه نشست                                   اشک حسرت شد و بر خاک چکید.

         آنهمه عهد فراموشت شد؟                                      چشم من روشن ،روی تو سپید.

       جان به آمده در ظلمت غم                                          کی به دادم رسی ای صبح امید؟

      آخر این عشق مرا خواهد کشت                                   عاقبت داغ مرا خواهی دید.

     دل پر درد فریدون مشکن                                              که خدا بر تو نخواهد بخشید.

گورکن . . .

خندیدم

          با چنان صدای بلندی خندیدم      ،        که صدای گریه هایم    ،      به گوش هیچ کس نرسید

        دستهایم را روی صورتم فشردم     ،            آن قدر محکم         ،      که کسی اشکهایم را ندید

می خندم . . .  از ته دل می خندم

طوری که تمام غم هایم را فراموش کنم               خنده چه گورکن خوبی برای غم ها !

"شعر از شقایق"

گفتی برو...

           

          روزی که دلم پیش دلت بود گرو                                 دستان مرا سخت فشردی که نرو

         روزی که دلت به دیگری مایل شد                                کفشان مرا جفت نمودی که برو